Saturday, June 13, 2009

O πόλεμος της νικοτίνης


Ο Αγών εναντίον τού τσιγάρου

Ο Χίτλερ ήταν καπνιστής από την παιδική του ηλικία, αλλά στη συνέχεια το έκοψε, χρηματοδότησε αντικαπνιστές καμπάνιες και έρευνες, και δήλωνε ότι θα λάμβανε αυστηρότερα αντικαπνιστικά μέτρα μόλις τέλειωνε ο πόλεμος. Η άποψή του ήταν ότι η Αρία Φυλή δεν έπρεπε να αλλοιώνει τα γονίδιά της με το κάπνισμα, ενώ ήθελε τούς στρατιώτες του σε τέλεια φυσική κατάσταση και τις Γερμανίδες σε τέλεια αναπαραγωγική [1]. Για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος φυσικά ούτε λόγος, τα γερμανικά κορμιά ανήκαν στο έθνος.

Δε θα ανατριχιάσω που τα ευρωπαϊκά κράτη ξαφνικά ανακάλυψαν ότι "ο Χίτλερ έκανε και κάτι καλό κυνηγώντας το κάπνισμα", συγχρόνως με την άνοδο τής ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Άλλωστε, κανείς δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός. Θα σάς περιγράψω μόνο μια εικόνα [2].

Η ημερομηνία είναι 30 Απριλίου τού 1945, ο τόπος είναι το αρχηγείο τού Χίτλερ στο Βερολίνο. Κανείς δεν καπνίζει στους διαδρόμους, αφού δεν το επιτρέπει ο μεγάλος αρχηγός. Κατά τις 15:30, ένας πυροβολισμός ακούγεται από το δωμάτιό όπου είχε αποσυρθεί με την Εύα Μπράουν. Οι Λίνγκε και Μπόρμαν μπαίνουν στο χώρο και βρίσκουν το μεγάλο αρχηγό με μια τρύπα στο κεφάλι, την Μπράουν δηλητηριασμένη στο πλάι του. Βγαίνουν και το ανακοινώνουν.

Στο αρχηγείο τού Χίτλερ στο Βερολίνο, δεκάδες τσιγάρα άναψαν την ίδια στιγμή. Και ο καπνός απλώθηκε πάνω από όλη την Ευρώπη.


Ο πόλεμος της νικοτίνης

Ένα ωραίο πρωί, οι κυβερνήσεις μας ξύπνησαν και αποφάσισαν να κάνουν κάτι υπέροχο για τούς υπηκόους τους. Οποιοδήποτε πολιτικό ή οικονομικό κόστος δεν ήταν αρκετό για να εμποδίσει τα πλάνα τους, αφού παίζονταν οι ζωές μας. Κι έτσι, άρχισε ο κατατρεγμός τού καπνίσματος.

Ακολούθησε άμεση σύγκρουση με τα θηρία των καπνοβιομηχανιών σε όλα τα επίπεδα. Αύξηση φορολογίας στα τσιγάρα, απαγόρευση διαφημίσεων σχετικών με το κάπνισμα, απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους εσωτερικούς χώρους (κι όχι μόνο), χρηματοδότηση επιστημονικών ερευνών για τις επιπτώσεις τού καπνίσματος, πολυδάπανες δίκες και διαφημιστικές καμπάνιες, μετωπική σύγκρουση με τούς ίδιους τούς καπνιστές και τα μαγαζιά διασκέδασης. Ο δρόμος ήταν δύσβατος αλλά άξιζε τον κόπο, καθώς ο σκοπός ήταν τίμιος.

Ξαναδιαβάστε, σας παρακαλώ, τις 2 παραπάνω παραγράφους. Αν κάτι δε σάς πάει καλά, θα συμφωνήσω μαζί σας. Πολύ απλά, οι πολιτικοί δε σκέφτονται έτσι. Είχα την... τύχη να γνωρίσω αυτόν τον πόλεμο από κοντά στην Καλιφόρνια (όπου ήδη οι Υγιεινιστές είχαν επικρατήσει) και μετέπειτα στη Νέα Υόρκη (όπου εφαρμόστηκαν τα μέτρα μόλις πήγα για να γλιτώσω από τούς Υγιεινιστές τής Καλιφόρνια!). Παρόλα αυτά, τώρα που το μέτωπο μεταφέρεται στην Ελλάδα, αντιλήφθηκα ότι ακόμα δεν είχα καταλάβει γιατί γίνεται όλος αυτός ο χαμός. Από όλα τα προβλήματα σε αυτόν τον πλανήτη, πώς και οι κυβερνήσεις επικεντρώθηκαν στο «πρόβλημα» του καπνίσματος και το κατατρέχουν με τόσο μένος;

Γιατί να φτάνουν στο σημείο να κάνουν τέτοια προπαγάνδα, που να τσαντίζουν ακόμα και μερικούς μη καπνιστές; Τι τούς έπιασε με την απόλαυση του τσιγάρου, από τη στιγμή που τα πνευμόνια μας γεμίζουν ελεύθερα με καυσαέρια αυτοκινήτων και εργοστασίων, οι ιστοί μας ακτινοβολούνται ανέμελοι από τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας και τα ραντάρ, οι καρδιές μας αγκομαχούν παλεύοντας με τα λίπη τής διατροφής μας, το αλκοόλ σουλατσάρει σχετικά ελεύθερα στους αυτοκινητόδρομους; Κάτι περίεργο συμβαίνει.

Αν δεν υπήρχε το internet, πιθανόν να μην είχα την τύχη να ακούσω ποτέ τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Αρκεί όμως να γράψει κανείς στο google “smoking propaganda” και ένα σωρό ενδιαφέροντα αποτελέσματα εμφανίζονται στην οθόνη του. Το δύσκολο όμως είναι να βρούμε εκείνες τις σελίδες που παρουσιάζουν σημαντικά επιχειρήματα, αντί για την προπαγάνδα τής απέναντι πλευράς [3]. Και βρήκαμε τη σελίδα Forces.org [4].

Δε θα αναλωθώ στο να αντιγράψω όλα τα επιχειρήματα του Forces εδώ. Αν σάς ενδιαφέρει το θέμα, μπείτε και διαβάστε. Εν ολίγοις, τα παιδιά τού Forces παραδέχονται ότι το κάπνισμα μειώνει τη ζωή του καπνιστή (αλλά είναι δικαίωμά του), αμφισβητούν τις έρευνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) για τις επιπτώσεις τού παθητικού καπνίσματος και εντοπίζουν τον πραγματικό αντίπαλο των καπνοβιομηχανιών στο πρόσωπο των φαρμακοβιομηχανιών, οι οποίες χρηματοδοτούν τις αντικαπνιστικές καμπάνιες.

Σοκαριστήκατε; Δεν είναι και τόσο περίεργο. Σκεφτείτε σε ποιόν θα πάνε τα κέρδη από την προσπάθεια των καπνιστών να κόψουν το κάπνισμα με τη βοήθεια φαρμακευτικών σκευασμάτων. Ή αν τη διανομή νικοτίνης την ελέγξουν τα φαρμακεία.
Ακόμα κι αν δε σάς πείσουν τα επιχειρήματα του Forces, υπάρχει εκεί σημαντικό υλικό για σκέψη.


Ο αυτοέλεγχος και ο ετεροέλεγχος

Σε ένα από τα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια, το California Institute of Technology (Caltech) στο Λος Άντζελες, ερευνητές ανακάλυψαν το κέντρο τού εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τον αυτοέλεγχο (self control) [5]. Σύμφωνα με το άρθρο, οι ερευνητές ελπίζουν ότι περαιτέρω έρευνα θα μάς βοηθήσει να εκμεταλλευτούμε περισσότερο αυτό το εγκεφαλικό μας κέντρο σε ένα ευρύ φάσμα των δραστηριοτήτων μας, από τη διατροφή μας και το κάπνισμα, μέχρι τα οικονομικά ρίσκα που παίρνουμε.

Εν ολίγοις:
- Χοντροί αυτού τού πλανήτη, προετοιμαστείτε, γιατί μάλλον είστε οι επόμενοι.
- Την κάτσαμε όλοι μας.


Αναφορές

[1] Η καμπάνια τού Χίτλερ εναντίον τού καπνίσματος
[2] Ο θάνατος του Χίτλερ
[3] Προπαγάνδα υπέρ τού καπνίσματος. Βλέπετε πόσο εύκολο είναι;
[4] Forces.org. Η άλλη πλευρά πάντα υπάρχει.
[5] Η έρευνα του Caltech για τον αυτοέλεγχο.

--------------------
ΥΓ. Υπό τούς ήχους των Χάσμα.
ΥΓ2. Η πρώτη εικόνα είναι από το Smokingaloud. H δεύτερη από το Forces.org. Η τρίτη από το ιστολόγιο του Caltech.

Thursday, January 15, 2009

Περί των τίτλων μεταφρασμένων μυθιστορημάτων

Το κείμενο που θα γράψω αυτήν τη στιγμή μού είναι δυσάρεστο. Στενοχωριέμαι που θα το γράψω. Στενοχωριέμαι γιατί οι εκδόσεις Αίολος και οι εκδόσεις Πατάκη, κυρίως αυτές, μου είναι συμπαθείς. Όμως, έχω κουραστεί με αυτό που συμβαίνει και θέλω, τουλάχιστον, να το βγάλω από μέσα μου. Άλλωστε, αν δεν έχω απαιτήσεις από τις εκδόσεις που διαβάζω συχνά, από ποιές θα έχω;


Τομ Κρουζ ο ακτύπητος

Στη δεκαετία τού 80, είχε παρουσιαστεί μια νεανική αμερικανική ταινία με θέμα το κολλεγιακό αμερικανικό ποδόσφαιρο και τίτλο Τομ Κρουζ ο ακτύπητος. Και είχα σκεφτεί: Τελικά αυτοί οι Αμερικάνοι μπορούν να γίνουν τελείως σούργελα, ακούς εκεί Τομ Κρουζ ο ακτύπητος! Δηλαδή πόσο πιο γελοίος θα μπορούσε να είναι o τίτλος;

Το μέγεθος αυτής τής γελοιότητας με παρακίνησε να τσεκάρω τον αγγλικό τίτλο τής ταινίας. Ήταν All the right moves (1983). Δηλαδή Όλες οι σωστές κινήσεις. Ο γελοίος τίτλος ήταν ελληνικής προέλευσης.

Φαντάζομαι ότι η ελληνική εταιρεία διανομής προσπάθησε να βρει έναν πιο εμπορικό τίτλο για να προωθήσει την ταινία στο άμοιρο Ελλαδιστάν. Αυτό το καταλαβαίνω. Όμως, παρόλο που μιλάμε για ταινία που φαινομενικά στόχευε στην εμπορική επιτυχία, δεν ήταν τελείως σκουπίδι, διαπραγματευόταν και δύσκολα θέματα. Κρίμας την. Πάμε παρακάτω.


Το άρωμα του Τομ Ρόμπινς

Ο Τομ Ρόμπινς είναι ένας συγγραφέας που συμπαθώ πολύ, είναι μάλλον ο πιο συμπαθής αμερικανός συγγραφέας. Εκεί λοιπόν που διάβαζα τη συλλογή του Oι αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα (Εκδ. Αίολος, 2006), σε ένα κείμενο που τα χώνει στους μεταφραστές που μεταφράζουν άλλα αντ’ άλλων, συναντώ το παρακάτω σημαντικό χωρίο (σελ. 239, μετάφραση Γιώργος Μπαρουξής). Το χωρίο αναφέρεται στο βιβλίο τού Ρόμπινς που έχει τίτλο Το άρωμα του ονείρου:

“Παρεμπιπτόντως, το Άρωμα του Ονείρου στα τσέχικα «αντι-μεταφράζεται» Άρωμα του Τρελού Χορού. Δεν είμαι σίγουρος ότι δεν προτιμώ αυτό τον τίτλο από τον δικό μου. Έτσι, αν και χάνονται πολλά στη μετάφραση, σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί επίσης κάτι να κερδηθεί.”

Το κείμενο τελειώνει έτσι, αφού πρώτα ο Ρόμπινς τα έχωνε επί δύο σελίδες στους μεταφραστές. Περίεργο φινάλε, δεν είναι; Ο τίτλος εκείνου τού υπέροχου βιβλίου τού Ρόμπινς είναι Το άρωμα του ονείρου, του το μεταφράσανε στα τσέχικα ‘Αρωμα του τρελού χορού και το αποδέχτηκε; Άρωμα του ονείρου. Άρωμα του τρελού χορού. Άρωμα του ονείρου. Άρωμα του τρελού χορού. Κάτι δεν πάει καλά.

Τσεκάρω τον τίτλο τής πρωτότυπης αγγλόφωνης έκδοσης. Jitterbug Perfume! To άρωμα του τζίττερμπαγκ! Όπου τζίττερμπαγκ είναι ένας χορός τύπου σουίνγκ. To άρωμα του ονείρου είναι ο ψεύτικος ελληνικός τίτλος!

Τόση ώρα ο Γιώργος Μπαρουξής μού μετέφερε τις απόψεις τού Τομ Ρόμπινς για τη μετάφραση του τίτλου ενός βιβλίου του, και δε μού έχει πει ποιός είναι ο αληθινός τίτλος τού βιβλίου! Ούτε καν σε υποσημείωση!

Έλεος, τι άλλο να πω. Λυπηθείτε τον αναγνώστη των μεταφρασμένων βιβλίων. Δεν ξέρω ποιός φταίει, οι εκδόσεις Αίολος, ο Μπαρουξής, το κακό μας το κεφάλι, ποιός. Πέφτουμε στα πόδια σας, λυπηθείτε μας. Πραγματικά, δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Και τελικά, όποιος κι αν είναι ο στόχος τής αλλαγής τίτλου ενός βιβλίου, δεν είναι αλλοίωση ενός έργου τέχνης; Δεν είναι σαν να ορμάς με το σπρέι πάνω σε έναν πίνακα ζωγραφικής; Αυτό, μου φαίνεται, το ονομάζαμε παλιά βανδαλισμό.

Για την ιστορία, ο πραγματικός τίτλος τού Oι αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα είναι Wild ducks flying backward. Υποθέτω ότι αυτό μεταφράζεται ως Οι αγριόπαπιες πετούν προς τα πίσω. Όχι ανάστροφα, που σημαίνει με την πλάτη κάτω και την κοιλιά πάνω. Προς τα πίσω. Πάμε παρακάτω.


Αυτή η ιστορία τού Αλεσσάντρο Μπαρίκκο

Επιτέλους! Οι εκδόσεις Πατάκη μεταφράσανε και κυκλοφορήσανε στην Ελλάδα αυτήν την ιστορία που γράφτηκε το 2005 από τον Αλεσσάντρο Μπαρίκκο. Χαίρομαι τρομερά που οι εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορήσανε στην Ελλάδα αυτήν την ιστορία που έγραψε ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο το 2005, γιατί ο Μπαρίκκο είναι από τούς αγαπημένους μου συγγραφείς. Ο Μπαρίκκο είναι από τούς αγαπημένους μου συγγραφείς και χαίρομαι, γιατί οι ιστορίες του μού κόβουν την ανάσα και με κάνουν να σκέφτομαι πράγματα που δεν τα είχα σκεφτεί πιο πριν και ίσως φοβάμαι και λίγο. Η Άννα Παπασταύρου μεταφράζει από τα ιταλικά και ο Κώστας Γιαννόπουλος είναι υπεύθυνος έκδοσης και εγώ χαίρομαι, αλλά φοβάμαι και λίγο, γιατί μού κόβεται η ανάσα. Στον Μπαρίκκο είχα αφιερώσει και ολόκληρο ποστ παλιότερα, εδώ.

Ο Μπαρίκκο ονόμασε αυτήν την ιστορία Questa Storia. Ο Μπαρίκκο ονόμασε την ιστορία που έγραψε το 2005 Questa Storia και οι εκδόσεις Πατάκη τη μεταφράσανε τo 2008 με τίτλο Iστορία σαν παραμύθι, παρόλο που οι φίλοι μου μού λένε πως Questa Storia σημαίνει Αυτή η ιστορία. Ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο έγραψε μια ιστορία με τίτλο Αυτή η ιστορία, οι εκδόσεις Πατάκη την κυκλοφορήσανε με τίτλο Ιστορία σαν παραμύθι και εγώ νιώθω απογοητευμένος. Και λίγο προδομένος.

Ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο γράφει κάπου μέσα στο βιβλίο του (σελ. 38):

“Είναι σημαντικό να βλέπει κανείς πώς διαλέγει ο κόσμος ονόματα. Πεθαίνουμε και διαλέγουμε ονόματα – άλλο τίποτα ειλικρινές δεν κάνουμε, πιθανότατα, όσο καιρό ζήσουμε.”

Ο Μπαρίκκο λέει μέσα σ' αυτήν την ιστορία πως ίσως το μόνο ειλικρινές που κάνουμε πριν πεθάνουμε είναι να διαλέγουμε ονόματα. Το βιβλίο τού Μπαρίκκο ονομάζεται Aυτή η ιστορία, οι εκδόσεις Πατάκη το κυκλοφορήσανε με τίτλο Ιστορία σαν παραμύθι και το μόνο ειλικρινές που κάνουμε πριν πεθάνουμε είναι να διαλέγουμε ονόματα. Oι εκδόσεις Πατάκη εδώ με απογοητεύσανε. Κρατάμε γυμνά ονόματα.

Οι εκδόσεις Πατάκη με απογοητεύσανε, κρατάμε γυμνά ονόματα και εσείς δεν πρόκειται να καταλάβετε γιατί γράφω σαν βλαμμένος, αν δε διαβάσετε το 5ο κεφάλαιο Αυτής τής ιστορίας τού Μπαρίκκο.

Φιλάκια. Εγώ τρέχω να ψάξω αν τα 100 χρόνια μοναξιά έχουν πράγματι αυτόν τον τίτλο.

Sunday, March 23, 2008

Μισός άνθρωπος, μισός ελέφαντας



Άνθρωπος


Ο Joseph Merrick έγινε γνωστός ως άνθρωπος-ελέφαντας, λόγω τού Συνδρόμου τού Πρωτέα που είχε παραμορφώσει ολόκληρο το κορμί του. Μόλις έμαθα πως έρχεται στο τοπικό νοσοκομείο, ζήτησα αμέσως να με δεχτεί, να κεράσω έναν καφέ και να τα πούμε σε χαλαρό κλίμα. Ένας άνθρωπος απολύτως άσχημος, αλλά και αρκετά έξυπνος ώστε και να έχει πλήρη συνείδηση της ασκήμιας του, δεν μπορούσε παρά να έχει κάτι ενδιαφέρον να μού πει.

Έτσι κι έγινε. Δυστυχώς, ο Γιόζεφ μού απαγόρευσε να ανεβάσω τις λεπτομέρειες των συνομιλιών μας στο blog. "Θα τα γράψω κάποτε εγώ", υποσχέθηκε. Μου επέτρεψε όμως να ανακοινώσω αυτό που τον απασχολεί τον τελευταίο καιρό. Σκέφτεται, είπε, να ζητήσει να μεταφερθεί στη Μονάδα Τυφλών. Εκεί, ίσως μια γυναίκα κάποτε τον αγαπήσει.

Ελέφαντας


Οι ελέφαντες είναι εκπληκτικά ζώα και κάθε φορά που διαβάζω για αυτούς, ανακαλύπτω κάτι ακόμα πιο εκπληκτικό. Ας πούμε, είναι πολύ ενδιαφέρων ο τρόπος που αντιδρούν στα τσουνάμι.

Όταν ένα τσουνάμι πλησιάζει την ακτή, σε πρώτη φάση η θάλασσα αποτραβιέται, αφήνοντας κενή την πρώην άκρη της. Τότε οι άνθρωποι, παρακινημένοι από την περιέργειά τους αλλά και από την άγνοια, τρέχουν να εξερευνήσουν τη νέα στεριά που τούς προσφέρεται, με θανάσιμες συνέπειες.

Ο ελέφαντας, από την άλλη, ξέρει τι θα συμβεί. Λαμβάνει με τις πατούσες του το ακουστικό κύμα που προηγείται τού τσουνάμι, προάγγελος καταστροφής και θανάτου, και τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Ας φανταστούμε τη σκηνή. Το τσουνάμι έρχεται από μακριά. Η θάλασσα αποτραβιέται. Οι άνθρωποι τρέχουν προς αυτήν. Kαι ο ελέφαντας αντίθετα.

Μετά την καταστροφή, ο ελέφαντας θα επιστρέψει για να βολτάρει γύρω από τα πτώματα των επίδοξων εξερευνητών, προσπαθώντας να καταλάβει το μέγεθος της ανθρώπινης βλακείας.

Τσουνάμι


Βλέπω από μακριά την άκρη τής θάλασσας να αποτραβιέται. Όλοι τρέχουν προς αυτήν. Θα είναι εφιάλτης, δεν μπορεί! Ξέρω όμως τι συμβαίνει και αρχίζω να τρέχω αντίθετα. Μα πού είναι ο Γιόζεφ; Γιόζεφ!

Τον βλέπω να έχει μείνει καρφωμένος στη θέση του. Γιόζεφ...

Ο Γιόζεφ έχει μείνει ακίνητος και σε περιμένει, κύμα. Μισός άνθρωπος και μισός ελέφαντας. Θα γίνεις ο υγρός του τάφος ή θα τελειώσεις μακριά του; Κύμα, γίνε Μαγδαληνή και πλύνε του τα πόδια. Εγώ δε θα πω τίποτα. Θα τα γράψει κάποτε αυτός. Μου το έχει υποσχεθεί.


-----------------------------
ΥΓ1. Υπό τούς ήχους τού Rubber Ring των Smiths, εδώ σε μια μεταγενέστερη live εκτέλεση από το Morrissey.
ΥΓ2. Η φωτογραφία τού Τζόζεφ Μέρρικ είναι από τη wikipedia.

Friday, March 07, 2008

Ποίημα/ Η σελίδα 123

Έλαβα προσκλήσεις για δυο παιχνίδια. Στο πρώτο, η Dianathenes με προσκάλεσε να γράψω ένα αγαπημένο ποίημα. Επειδή όμως την ποίηση δεν την καταλαβαίνω, εκτός αν είναι μελοποιημένη, καταφεύγω στην καταγωγή μου και τσι μαντινάδες:

Εγώ μια αγάπη αγαπώ,
μία για το θεό μου,
με τσ' άλλες παίζω και γελώ,
και χάνω τον καιρό μου.

(από τον Πατούχα τού Ι. Κονδυλάκη)

--*--


Στο δεύτερο παιχνίδι, ο Σκιές Μιλάν με κάλεσε ν' αρπάξω το πρώτο βιβλίο που θα έβρισκα μπροστά μου και να αντιγράψω από τη σελίδα 123 τις περιόδους 6-8. Δυστυχώς, το Συμπόσιο του Πλάτωνα δεν έχει σελίδα 123, ο Πέπλος τού Κούντερα έχει αλλά είναι κενή, οπότε θα την πληρώσει ο Μιχαήλ Ταλ. Αντιγράφω όλο το κομμάτι που αντιστοιχεί στις περιόδους 6-8, ώστε να βγάζει ολοκληρωμένο νόημα:

However, in our game Fischer first wrote down the move 22 Rae1!, without doubt the strongest, and wrote it not in his usual English notation but in European, almost Russian! Then he not very deftly pushed the scoresheet towards me. "He 's asking for an endorsement", I thought to myself, but how was I to react? To frown was impossible, if I smiled he would suspect "trickery", and so I did the natural thing. I got up and began to calmly walk up and down the stage. I met Petrosian, made some joke to him, and he replied. The 15-year-old Fischer, who was essentially still only a large child, sat with a confused expression on his face, looking first at the front row of the spectators where his second was sitting, and then at me. Then he wrote down another move 22 Qc6+?. (...)
I held on to my extra piece and adjourned the game in a won position. When I later asked Fischer why he hadn't played 22 Rae1, he replied: "Well, you laughed when I wrote it down!"

Mikhail Tal, The Life and Games of, Everyman Chess 1999.

Monday, October 29, 2007

O ουρανοξύστης

Είπα να τον κτίσω και όλοι πέσαν να με φάνε.